OpenOffice.org w praktyce

Kody paskowe w OpenOffice.org

2010-06-04T18:24:00.006+01:00

W dzisiejszych czasach kod paskowy (czy kod kreskowy, jeśli ktoś woli) musi znaleźć się na każdym towarze: książce, gazecie, płycie, jogurcie czy opakowaniu chleba. Dlatego coraz częściej potrzebujemy też wstawiać kody paskowe w dokumentach, aby móc je umieszczać na opakowaniach.

Rozwiązania komercyjne do tworzenia kodów paskowych potrafią kosztować nawet kilka tysięcy euro, chociaż z informatycznego punktu widzenia tworzenie ich jest sprawą banalną. Istnieje co prawda od lat pakiet GNU Barcode, który oczywiście jest bezpłatny, ale niestety, jego obsługa wymaga co najmniej znajomości wiersza poleceń, a w dodatku czasem pojawiają się problemy: niektóre kody nie są generowane poprawnie... Rozwój tego projektu zatrzymał się w roku 2002, więc małe szanse, że ktoś to poprawi.

Ale od czego OpenOffice.org i jego rozszerzenia? Istnieje rozszerzenie Barcode, które świetnie nadaje się do tego celu. Wystarczy pobrać plik ze strony (zielona ikonka "Get it"), kliknąć go dwa razy i zainstaluje się w programie OpenOffice.org Draw – trzeba oczywiście zaakceptować licencję. Następnie zamykamy OpenOffice.org (łącznie z modułem szybkiego uruchamiania) i otwieramy ponownie, wybierając aplikację Draw (lub opcję Rysunek z ekranu startowego).

W menu Wstaw zobaczymy nowe polecenie Barcode:

Wystarczy je wybrać, a pojawi się okienko, w którym wybiera się standard kodu:

Oto przykład - kod przepisany z zeszytu (a więc EAN-13, wybrałem obliczenie cyfry kontrolnej – a więc przepisałem tylko 12 cyferek, a proszę kod się zgadza):

Teraz mógłbym zapisać plik w formacie obsługiwanym przez Draw (lub wyeksportować do pliku PDF) i już miałbym piękny, dorodny kod kreskowy :) Ale to tylko przykład, więc efektu nie zapisałem.

Odblokowywanie dokumentu do edycji

2010-04-05T13:49:00.010+01:00

Czasami po zakończeniu przenoszenia plików, lub po zmianie uprawnień, podczas otwarcia dokumentu wyskakuje komunikat informujący o zablokowaniu dokumentu do edycji przez innego użytkownika.

Komunikat ten w języku angielskim brzmi:

Document file nazwa_pliku.odt is locked for editing By użytkownik (DD.MM.YYYY HH:MM)

Co zostało przetłumaczone na "Plik dokument "nazwa_pliku.odt" w dniu 05.04.2010 01:12 został przez Ciebie na innym systemie zablokowany przed edycją".

Aby odzyskać do niego dostęp, należy w opcjach środowiska ustawić, aby system pokazywał pliki ukryte. Dla środowiska KDE będzie to skrót Alt+. (klawisz Alt + klawisz kropki), a dla środowiska GNOME będzie to kombinacja Ctrl+H.

Następnie szukamy przezroczystego pliku z nazwą .~lock.nazwa_pliku.odt# i zwyczajnie go usuwamy.

Bardziej zaawansowani użytkownicy mogą go wyedytować i odblokować dostęp tylko sobie, a zablokować go pozostałym grupom.

Poprawka dla autokorekty w OpenOffice 3.2

2010-03-26T22:37:00.003+01:00

Autokorekta – poprawianie w czasie pisania – w OpenOffice.org 3.2 przestała działać z powodu drobnego błędu w pliku. Wystarczy otworzyć Narzędzia > Opcje autokorekty..., aby przekonać się, że na karcie Zamień nie ma żadnych wpisów.

Błąd udało się wykryć i zlikwidować, a tutaj udostępniam proste lekarstwo: wystarczy zapisać ten plik na dysku (po kliknięciu prawym przyciskiem myszy), a następnie kliknąć dwukrotnie (lub jednokrotnie w zależności od systemu). Po zainstalowaniu rozszerzenia (i być może też ponownym uruchomieniu OpenOffice.org) na karcie Zamień pojawią się wpisy.

Poprawka jest niepełna, bo nie można normalnie redagować takiej poprawionej autokorekty, ale lepszy rydz niż nic :)

Tworzymy i publikujemy blog z poziomu OpenOffice.org.

2010-03-04T19:28:00.011+01:00

Co prawda OpenOffice.org jest przede wszystkim pakietem biurowym, możemy jednak wykorzystać jego zdolność łączenia się z zewnętrznymi systemami zarządzania bazami danych, jak MySQL, by stworzyć wygodne rozwiązania, rozszerzające jego funkcje poza zwyczajne redagowanie dokumentów. Możemy na przykład połączyć OpenOffice’a z bazą danych aplikacji do blogowania, co pozwoli pisać i publikować posty bezpośrednio z Writera. Brzmi to może jak zadanie dla zawodowego programisty, ale w rzeczywistości wystarczy kilka prostych makr.

Rysunek 1: Doskonałym kandydatem do naszego zadania będzie Bilboblog.

Elementy układanki

By ułatwić zrozumienie działania tego projektu, podzielę jego wykonanie na kilka kroków. Najpierw powinniśmy zainstalować i skonfigurować aplikację do blogowania. Teoretycznie do naszych celów nada się każda z nich, o ile korzysta z bazy danych MySQL. W praktyce powinniśmy jednak wybrać niezbyt skomplikowany program, posługujący się prostą bazą danych. W naszym przykładzie użyjemy nieco zmodyfikowanej wersji aplikacji do blogowania Bilboblog (Rysunek 1) [1]. Przechowuje ona treści w prostej tabeli z zaledwie trzema polami, dzięki czemu nadaje się idealnie do wykorzystania w naszym projekcie.

Będziemy również potrzebować serwera PHP / MySQL lub konta na odpowiednim serwisie, gdzie będziemy mogli zainstalować Bilbobloga. By to zrobić, wystarczy stworzyć bazę danych MySQL (na przykład bilboblog), pobrać najnowszą wersję aplikacji, rozpakować archiwum i przenieść jego zawartość (katalog bilboblog) do katalogu głównego na serwerze. Nadajemy mu prawa zapisu i poprzez przeglądarkę przechodzimy do http://twojserwer/bilboblog. Tu wypełniamy wymagane pola i klikamy Install.

Rysunek 2: Konfiguracja połączenia z MySQL-em za pomocą aplikacji Database Wizard.

Następnie musimy połączyć OpenOffice’a z bazą danych Bilbobloga. W tym celu potrzebujemy rozszerzenia Sun MySQL Connector dla OpenOffice.org [2], które integruje się bezpośrednio z naszym pakietem biurowym i umożliwia połączenie z bazą danych (Rysunek 2). By go zainstalować, pobierzmy najnowszą wersję rozszerzenia. W OpenOffice.org wchodzimy w Narzędzia | Menedżer rozszerzeń, wciskamy przycisk Dodaj i wybieramy pobrany plik .oxt. Teraz wystarczy zrestartować OpenOffice – i gotowe.

Rysunek 3: Struktura bazy danych bilboblog.

Na koniec tworzymy prosty plik bazy danych (Base), łączący pakiet biurowy z bazą danych Bilbobloga (domyślnie bilboblog). W tym celu w OpenOffice.org wybieramy Plik | Nowy | Baza danych, zaznaczamy opcję Połącz z istniejącą bazą danych i wyszukujemy na liście rozwijanej MySQL. Teraz wciskamy Dalej i zaznaczamy opcję Connect native. W kolejnym kroku określamy ustawienia połączenia z bazą danych i nazwę użytkownika, a następnie zaznaczamy pole Wymagane hasło.

By sprawdzić, czy połączenie funkcjonuje prawidłowo, wciskamy przycisk Testuj połączenie, po czym upewniamy się, że zaznaczona jest opcja Tak, zarejestruj bazę danych, odznaczamy pole Otwórz bazę danych do edycji i zapisujemy efekt końcowy jako Bilboblog.odb. Powstały plik nie tylko łączy się z bazą danych bilbobloga, ale też pozwala przyjrzeć się jej strukturze. Otwórzmy Bilboblog.odb i przejdźmy do sekcji Tabele. Jeśli klikniemy dwukrotnie na bazę danych bilboblog, powinna pojawić się tabela articles (Rysunek 3). Jej strukturę także możemy podejrzeć poprzez podwójne kliknięcie.

Piszemy makra

Tabela articles składa się z trzech pól: num_article, gdzie znajdują się numery ID postów, article_pub z czasem publikacji oraz article_content, przechowująca treść postów. Na początek musimy napisać proste makro w języku OpenOffice.org Basic. Będzie ono tworzyć rekord w tabeli articles i zapisywać zawartość otwartego dokumentu Writer w polu article_content. Makro ma wykonywać trzy czynności: pobierać tekst z otwartego dokumentu Writer, łączyć się z bazą danych bilboblog i zapisywać tekst w polu article_content tabeli articles. Pierwszy krok – pobranie zawartości aktywnego dokumentu – wymaga trzech prostych linii kodu:

ThisDoc=ThisComponent
ThisText=ThisDoc.Text
Article=ThisText.String

Teraz musimy połączyć się z bazą danych. Tu również wystarczą trzy instrukcje:

DBContext=createUnoService ("com.sun.star.sdb.DatabaseContext")
DataSource=DBContext.getByName ("Bilboblog")
DB=DataSource.GetConnection ("użytkownik", "hasło")

W miejscu ciągów “użytkownik” i “hasło” wpisujemy nazwę użytkownika i hasło do bazy danych. Podanie tych elementów na stałe sprawia, że makro staje się mniej elastyczne (jeśli zmienimy któreś z nich, musimy ręcznie edytować makro), możemy więc pokusić się o zmodyfikowanie go tak, by samo pytało o dane do logowania. W takim wypadku kod umożliwiający połączenie z bazą danych przybierze następującą postać:

DBContext=createUnoService ("com.sun.star.sdb.DatabaseContext") DataSource=DBContext.getByName("Bilboblog") UserName=InputBox ("Użytkownik MySQL", "Attention") UserPassword=InputBox ("Hasło", "Attention") DB=DataSource.GetConnection (UserName, UserPassword)

Do manipulowania bazą danych OpenOffice.org Basic wykorzystuje zapytania SQL, więc aby zapisać pobrany tekst w polu article_content, makro posługuje się zapytaniem opartym na poleceniu INSERT INTO o następującym formacie:

INSERT INTO articles (pole1, pole2) VALUES ('wartość1', 'wartość2')

W naszym przypadku zapytanie INSERT INTO wyglądać będzie tak:

SQLQuery="INSERT INTO articles (article_content) VALUES ('" + Article + "')"

W języku OpenOffice.org Basic po zapytaniu INSERT INTO następują dwie instrukcje, służące do jego wykonania:

SQLStatement=DB.createStatement Result=SQLStatement.executeQuery (SQLQuery)

Kiedy kwerenda zostanie już wykonana, makro sprząta po sobie, zamykając połączenie z bazą danych:

DB.close DB.dispose

Cały kod przedstawiony jest w Listingu 1.

Sub PostToBilboblog
ThisDoc=ThisComponent
ThisText=ThisDoc.Text
Article=ThisText.String
DBContext=createUnoService("com.sun.star.sdb.DatabaseContext")
DataSource=DBContext.getByName("Bilboblog")
UserName=InputBox("Użytkownik MySQL", "Attention")
UserPassword=InputBox("Hasło", "Attention")
DB=DataSource.GetConnection (UserName, UserPassword)
SQLQuery="INSERT INTO articles (article_content) VALUES ('" + Article + "')"
SQLStatement=DB.createStatement
Result=SQLStatement.executeQuery (SQLQuery)
DB.close
DB.dispose
End Sub

Listing 1: Makro w języku OpenOffice.org Basic

Wszystko pięknie, ale powstałe makro ma jedno poważne ograniczenie: odziera tekst z wszelkiego formatowania, więc jeśli chcemy, by zachowane zostały pogrubienia, kursywa, podkreślenia i inne style tekstowe, będziemy potrzebować trochę więcej kodu. Bilboblog formatuje tekst za pomocą podzbioru znaczników BBCode, w tym pogrubienia (znaczniki [b] i [/b]), kursywy ([i] i [/i]) oraz podkreślenia ([u] i [/u]). Możemy oczywiście użyć tychże znaczników w trakcie pisania tekstu w Writerze, ale byłoby znacznie wygodniej, gdyby makro potrafiło przetworzyć tekst automatycznie, w momencie wstawiania jego zawartości do tabeli articles. W tym celu musimy zmodyfikować makro, aby odnajdywało wszystkie fragmenty sformatowane za pomocą pogrubienia, kursywy i podkreślenia i otaczało je odpowiednimi znacznikami. Bez zbędnych ceregieli przyjrzyjmy się Listingowi 2, który zawiera przykładowe makro wyszukujące pogrubione fragmenty tekstu i oznaczające je znacznikami [b] i [/b].

Sub ReplaceBold
Dim SearchAttributes(0) As New com.sun.star.beans.PropertyValue
ThisDoc=ThisComponent
SearchAttributes(0).Name="CharWeight"
SearchAttributes(0).Value=com.sun.star.awt.FontWeight.BOLD
ReplaceObj=ThisDoc.createReplaceDescriptor
ReplaceObj.SearchStyles=false
ReplaceObj.SearchAll=true
ReplaceObj.SearchRegularExpression=true
ReplaceObj.SetSearchAttributes(SearchAttributes)
ReplaceObj.SearchString=".*"
ReplaceObj.ReplaceString="[b]&[/b]"
ThisDoc.replaceAll(ReplaceObj)
End Sub

Listing 2: Makro zachowujące pogrubienie

Makro zaczyna się od określenia atrybutów wyszukiwania name i value i stworzenia obiektu ReplaceObj. Jego parametry definiują operacje wyszukania i zastąpienia. Ustawienie opcji SearchStyles na false zapobiega wyszukiwaniu przez makro konkretnych stylów, zaś aktywowanie parametru SearchAll pozwala na przeszukanie całego dokumentu. SearchRegularExpression umożliwia wykorzystanie wyrażeń regularnych, więc makro może posłużyć się wartością .* opcji SearchString, by przeszukać cały tekst. Parametr ReplaceString definiuje ciąg, którym zostanie zastąpiony odnaleziony fragment tekstu. Następnie ThisDoc.replaceAll(ReplaceObj) przeprowadza operację wyszukania i zamiany.

By tak samo postąpić z tekstem kursywą, wystarczy następująco zmodyfikować wartości SearchAttributes(0).Name, SearchAttributes(0).Value i ReplaceObj.ReplaceString:

SearchAttributes(0).Name="CharPosture" SearchAttributes(0).Value=com.sun.star.awt.FontSlant.ITALIC ReplaceObj.ReplaceString="[i]&[/i]"

Zamiast pisać kilka podprocedur dla każdego stylu, możemy z łatwością zmienić makro w funkcję i wywołać ją z podprocedury głównej – wystarczy, że zastąpimy wartości zmiennymi (Listing 3).

Function MarkupStr(SearchAttrName, SearchAttrValue, ReplaceStr)
Dim SearchAttributes(0) As New com.sun.star.beans.PropertyValue
ThisDoc=ThisComponent
SearchAttributes(0).Name=SearchAttrName
SearchAttributes(0).Value=SearchAttrValue
ReplaceObj=ThisDoc.createReplaceDescriptor
ReplaceObj.SearchStyles=false
ReplaceObj.SearchAll=true
ReplaceObj.SearchRegularExpression=true
ReplaceObj.SetSearchAttributes(SearchAttributes)
ReplaceObj.SearchString=".*"
ReplaceObj.ReplaceString=ReplaceStr
ThisDoc.replaceAll(ReplaceObj)
End Function

Listing 3: Zmieniamy podprocedurę w funkcję

Teraz możemy wywołać funkcję w głównej podprocedurze i podać odpowiednie wartości. Poniższy fragment kodu wyszukuje pogrubione, podkreślone i przekreślone fragmenty tekstu oraz kursywę za pomocą funkcji MarkupStr i stosuje w nich odpowiednie znaczniki.

MarkupStr("CharWeight", com.sun.star.awt.FontWeight.BOLD, "[b]&[/b]") MarkupStr("CharPosture", com.sun.star.awt.FontSlant.ITALIC, "[i]&[/i]") MarkupStr("CharUnderline", com.sun.star.awt.FontUnderline.SINGLE, "[u]&[/u]") MarkupStr("CharStrikeout", com.sun.star.awt.FontStrikeout.SINGLE, "[s]&[/s]")

Makro jest prawie gotowe, powinniśmy jednak naprawić jeszcze jeden niewielki mankament. Bilboblog zapisuje datę i czas w tak zwanym uniksowym formacie czasowym, określanym jako liczba sekund, które upłynęły od północy 1 stycznia 1970 roku. Jeśli wrzucimy do tabeli articles rekord bez podania właściwego znacznika czasu, domyślnie wyświetlony zostanie właśnie 1 stycznia 1970 roku, co nie jest zbyt praktyczne. By uniknąć tego problemu, powinniśmy dodać instrukcję, która przypomina o podaniu daty i czasu:

Timestamp=InputBox ("Podaj znacznik czasu", "Attention")

Musimy również zmodyfikować zapytanie SQL, by wpisywało pobraną wartość znacznika czasu w polu article_pub:

SQLQuery="INSERT INTO articles (article_content, article_pub) VALUES ('" + Article + "', '" + Timestamp + "')"

Sub PostToBilboblog
MarkupStr("CharWeight", com.sun.star.awt.FontWeight.BOLD, "[b]&[/b]")
MarkupStr("CharPosture", com.sun.star.awt.FontSlant.ITALIC, "[i]&[/i]")
MarkupStr("CharUnderline", com.sun.star.awt.FontUnderline.SINGLE, "[u]&[/u]")
MarkupStr("CharStrikeout", com.sun.star.awt.FontStrikeout.SINGLE, "[s]&[/s]")
ThisDoc=ThisComponent
ThisText=ThisDoc.Text
Article=ThisText.String
DBContext=createUnoService("com.sun.star.sdb.DatabaseContext")
DataSource=DBContext.getByName("Bilboblog")
UserName=InputBox("Użytkownik MySQL", "Attention")
UserPassword=InputBox("Hasło", "Attention")
DB=DataSource.GetConnection (UserName, UserPassword)
Timestamp=InputBox("Podaj znacznik czasu", "Attention")
SQLQuery="INSERT INTO articles (article_content, article_pub) VALUES ('" + Article + "', '" + Timestamp + "')"
SQLStatement=DB.createStatement
Result=SQLStatement.executeQuery (SQLQuery)
DB.close
DB.dispose
End Sub
Function MarkupStr(SearchAttrName, SearchAttrValue, ReplaceStr)
Dim SearchAttributes(0) As New com.sun.star.beans.PropertyValue
ThisDoc=ThisComponent
SearchAttributes(0).Name=SearchAttrName
SearchAttributes(0).Value=SearchAttrValue
ReplaceObj=ThisDoc.createReplaceDescriptor
ReplaceObj.SearchRegularExpression=true
ReplaceObj.searchStyles=false
ReplaceObj.searchAll=true
ReplaceObj.SetSearchAttributes(SearchAttributes)
ReplaceObj.SearchString=".*"
ReplaceObj.ReplaceString=ReplaceStr
ThisDoc.replaceAll(ReplaceObj)
End Function

Listing 4: Makro i funkcja

Na Listingu 4 znajduje się ostateczna wersja makra i dołączonej do niego funkcji. Pytanie brzmi: jak wyliczyć wartość znacznika czasu? Możemy wprawdzie napisać kod konwertujący bieżącą datę i czas na znacznik czasu w formacie uniksowym, ale może to być problematyczne. Najprostszym rozwiązaniem jest skorzystanie z polecenia date %s w terminalu lub zainstalowanie rozszerzenia TimeStamp Converter dla Firefoksa [3].

Ostateczny szlif

Na koniec przyjrzyjmy się makru, które analizuje linki w dokumencie Writer i nadaje im formatowanie Bilbobloga. W odróżnieniu od funkcji zajmującej się formatowaniem tekstu, makro przetwarzające hiperłącza wykorzystuje obiekt Enumeration, za pomocą którego możemy po kolei przejrzeć paragrafy dokumentu, pobrać wartości parametru HyperlinkURL, a następnie zastosować określone formatowanie (Listing 5).

Sub MarkupURL
ThisDoc=ThisComponent
ThisText=ThisDoc.Text
ParaEnum=ThisText.createEnumeration
While ParaEnum.hasmoreElements
Para=ParaEnum.nextElement
PortionEnum=Para.createEnumeration
While PortionEnum.hasMoreElements
Portion=PortionEnum.nextElement
 If Portion.HyperlinkURL <> "" then
   Portion.String = "[url=" + Portion.HyperlinkURL +"]" +Portion.String + "[/url]"
  End if
Wend
Wend
End Sub

Listing 5: Analiza i formatowanie hiperłączy

By przetworzyć hiperłącza za pomocą tego makra, wystarczy wywołać je z głównej podprocedury PostToBilboblog.

Info

[1] Bilboblog: code.google.com/p/writertools/downloads/list
[2] Rozszerzenie Sun MySQL Connector dla OpenOffice.org: extensions.services.openoffice.org/project/mysql_connector
[3] Rozszerzenie TimeStamp Converter dla Firefoksa: addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/2063

Artykuł znaleziono w serwisie czytelnia.ubuntu.pl. Jego autorem jest Dmitri Popov, a sam tekst jest przedrukiem z gazety Linux Magazine 1(71)/2010 i został opublikowany za zgodą redakcji.

Numbertext: liczby słownie (i jeszcze więcej)

2009-09-05T16:36:00.007+01:00

2 lata temu na łamach tegoż poradnika opublikowałem wpis instruujący, jak za pomocą prostego makropolecenia zautomatyzować sobie pracę w Calcu. Wczoraj zaś odkryłem rozszerzenie, które robi to samo i jeszcze więcej!

Numbertext, bo tak brzmi jego nazwa, to dodatek, który nie tylko zmienia zapis liczbowy na słowny, ale również konwertuje liczby na walutę. Ponadto potrafi skonwertowaną walutę zapisać w nastu obcych językach! Kolejnym plusem tego dodatku jest jego forma. Dzięki dystrybucji w postaci rozszerzenia, każdy użytkownik poradzi sobie z jego integracją (instalacją) z OpenOffice.org.

Rozszerzenie Numbertext jest odpowiedzią na (ograniczoną) funkcję BAHTTEXT w Excelu. Zanim jeszcze przejdziemy do głównej części tego wpisu, dopowiem, że społeczność skupiona wokół tej funkcji usiłowała zastąpić nią BAHTTEXT w specyfikacji OpenDocumentFormat Formula (ODFF) w ODF 1.2.

Po instalacji dodatku, będziemy mogli w Calcu operować na dwóch nowych funkcjach. Na NUMBERTEXT oraz na MONEYTEXT.

Przykład 1.
Aby zapisać liczbę 12345678 słownie, korzystamy z pierwszej funkcji, a zapisujemy ją następująco: =NUMBERTEXT(12345678)

Wynik: dwanaście milionów trzysta czterdzieści pięć tysięcy sześćset siedemdziesiąt osiem

Jeśli chcemy zapisać liczbę w obcym języku, używamy składni =NUMBERTEXT(1234567;"KOD_JĘZYKA"). Do testu użyłem języka domyślnego (polskiego), francuskiego (Szwajcaria), hiszpańskiego, niemieckiego, czeskiego, rosyjskiego i tajskiego. Kod dla poszczególnych języków to:

=NUMBERTEXT(12345678)
=NUMBERTEXT(12345678;"fr-CH")
=NUMBERTEXT(12345678;"es-ES")
=NUMBERTEXT(12345678;"de-DE")
=NUMBERTEXT(12345678;"cs-CZ")
=NUMBERTEXT(12345678;"ru-RU")
=NUMBERTEXT(12345678;"th-TH")

Wynik:
dwanaście milionów trzysta czterdzieści pięć tysięcy sześćset siedemdziesiąt osiem
douze millions trois cent quarante-cinq mille six cent septante-huit
doce millones trescientos cuarenta y cinco mil seiscientos setenta y ocho
zwölf Millionen dreihundertfünfundvierzigtausendsechshundertachtundsiebzig
dvanáct milionů tři sta čtyřicet pět tisíce šest set sedmdesát osm
двенадцать миллионов триста сорок пять тысяч шестьсот семьдесят восемь
สิบสองล้านสามแสนสี่หมื่นห้าพันหกร้อยเจ็ดสิบแปด

Przykład 2.
Aby skonwertować liczbę na walutę, wpisujemy funkcję =MONEYTEXT(50). Funkcja ta również doskonale sobie radzi z odmianą liczb po przecinku.

Wynik:
pięćdziesiąt złotych
pięćdziesiąt złotych osiemdziesiąt groszy
pięćdziesiąt złotych osiem groszy

Chcąc zaznaczyć, że chodzi nam obcą walutę, posługujemy się analogicznym zapisem: =MONEYTEXT(50;"KOD_WALUTY"). W tym przypadku użyłem "GBP" i "CNY" dla waluty Królestwa Wielkiej Brytanii i Chin.

Wynik:
pięćdziesiąt funtów szterlingów
pięćdziesiąt funtów szterlingów osiemdziesiąt pensów
pięćdziesiąt funtów szterlingów osiem pensów

pięćdziesiąt juanów
pięćdziesiąt juanów osiem jiao
pięćdziesiąt juanów osiem fenów

Natomiast jeśli chcemy zapisać słownie obcą walutę w obcym języku, korzystamy z funkcji =MONEYTEXT(50;"KOD_WALUTY";"KOD_KRAJU"). W ten oto sposób możemy zapisać zdanie "pięćdziesiąt funtów szterlingów" w języku mandaryńskim, lub też zdanie "pięćdziesiąt juanów" możemy zapisać po angielsku.

Kod:
=MONEYTEXT(50;"GBP";"zh-ZH")
=MONEYTEXT(50;"CNY";"en-GB")

Wynik:
五十英镑
fifty Chinese yuan

.

Writer2LaTeX - konwersja plików ODT do TEX

2009-09-03T20:56:00.003+01:00

Czasami istnieje potrzeba konwersji OpenOffice'owskich plików ODT do plików TEX. Wprawdzie sam OpenOffice Writer posiada możliwość eksportu treści do plików TeX-a, ale ów eksport nie jest najlepszym z możliwych. Niestety OpenOffice generuje przy eksporcie strasznie skomplikowany kod wynikowy (wszędzie te formatowania...), który ciężko później wstawić do swojej pracy bez oczyszczania (a proces oczyszczania kodu trwa dłużej niż proces kopiuj-wklej tekst + dorób formatowanie w LaTeX-u). Na szczęście znalazłem niedawno lepszą alternatywę, a mianowicie program Writer2Latex. Zaletą programu Writer2Latex jest duża czystość generowanego kodu TeX-a przy konwersji plików ODT do TEX.

Writer2Latex jest konsolowym programem napisanym w Javie. Działa szybko i bezboleśnie. Radzi sobie z tabelkami i wzorami. Potrafi wyciągać obrazki z dokumentu ODT. Oprócz eksportu do formatu TEX, Writer2Latex pozwala także na eksport do plików BibTeX oraz XHTML i XHTML+MathML (tutaj także eksport z OO Calc).

Ponieważ, jak wspomniałem wcześniej Writer2Latex jest napisany w Javie. Ponieważ wpisywanie długich ścieżek mnie nudzi, przygotowałem mały skrypcik o nazwie w2l, umieszczony w /usr/local/bin, o treści:

#!/bin/bash
java -jar /usr/local/bin/writer2latex/writer2latex.jar $PWD/$1 $PWD/$2

I teraz wystarczy uruchomić Writer2Latex poleceniem:

w2l plik.odt plik.tex

Artykuł pochodzi z bloga Karola Kozioła i został opublikowany za jego zgodą.

OpenOffice.org - Używanie grafiki

2009-06-30T21:31:00.004+01:00

Chociaż OpenOffice.org posiada wiele możliwości związanych z używaniem grafiki w dokumentach, to niestety wielu osobom sprawia to trudności oraz doprowadza do frustracji. Oto kilka podstawowych zasad, którymi należy się kierować:

I. Użycie obrazów zewnętrznych

Występuje, gdy chcemy przechowywać pliki poza dokumentem ODF.

Menu „Wstaw”->”Obraz”->”Z pliku”. W oknie:

Widać wyraźnie pole wyboru podpisane „Link”.

W dołączonym na końcu załączniku jest plik ODT, w którym powyższy screen jest umieszczony właśnie w taki sposób.

Wady:

wszystkie pliki graficzne, użyte w dokumencie muszą zostać dostarczone razem z plikiem.
użyte pliki mogą się znajdować w każdej części Twojego komputera

Zalety:

pliki są gotowe do dalszej publikacji, np. na stronie www
zmiany dokonane w pliku są widoczne w dokumencie

II. Użycie obrazów wewnętrznych

Występuje, gdy program kopiuje plik obrazu do zawartości dokumentu.

Menu „Wstaw”->”Obraz”->”Z pliku”. W oknie:

Pole wyboru podpisane „Link” pozostawiamy odznaczone.

W dołączonym na końcu załączniku jest plik ODT, w którym powyższy screen jest umieszczony właśnie w taki sposób.

Wady:

zmiany dokonane w obrazie wymagają ponownego wstawienia go do dokumentu w miejscu starszej wersji
pliki nie są gotowe do dalszej publikacji

Zalety:

pliki są zawsze dostępne, niezależnie od położenia dokumentu lub systemu operacyjnego
nie wymaga dodatkowych zabiegów przy publikacji

III. Użycie obrazów w dokumentach przenoszonych oraz edytowanych przez większą liczbę użytkowników

Użycie obrazów w taki sposób, to główna przyczyna powstania tego tekstu. Na początek troszkę podstaw technicznych dot. przechowywania obrazów poza dokumentem.
Położenie pliku jest określane ścieżką. W zależności od systemu może ona wyglądać różnie. Niemniej są dwa rodzaje ścieżek bezwzględna (absolutna) i względna.

Ścieżki bezwzględne

d:\projekty\OpenOffice.org\docs\uzycie-obrazu\wstaw-obraz.jpg
/home/user/OpenOffice.org/docs/uzycie-obrazu/wstaw-obraz.jpg

Ta ścieżka jest poprawna w systemie, w którym została wygenerowana i jest poprawna, gdy zostanie użyta w dowolnym miejscu struktury katalogów używanego systemu.

Ścieżki względne

./wstaw-obraz.jpg

Z kolei ścieżki względne są odniesieniem do lokalizacji, w której zostały wygenerowane. Wynika z tego, że tylko tam są poprawne. Jest w nich jednak ogromna siła: nie ma znaczenia w jakim systemie operacyjnym została użyta.

OpenOffice.org, używa ścieżek bezwzględnych, tylko jeżeli pliki obrazów znajdują się poza katalogiem, w którym znajduje się dokument. Tę właściwość poprawiono i w wersji 3.1 pakietu z całą pewnością działa prawidłowo. Niestety w swoim interfejsie bez względu na to, którego rodzaju ścieżki używa zawsze w okienkach wyświetla ścieżkę bezwzględną. Domyślnie zawsze kopiuje obraz do dokumentu.

Dlatego zasady są trzy:

Jeżeli w dokumencie używasz obrazów i przechowujesz je poza dokumentem, to koniecznie przechowuj je w katalogu, w którym on się znajduje oraz przenoś razem z plikami ODF.

Jeżeli nie ma potrzeby dbania o aktualność obrazów najlepiej dołączaj je do dokumentu. W takiej sytuacji wszystko jest w jednaj nierozerwalnej całości i nie trzeba pamiętać o kopiowaniu dodatkowych plików.

Jeżeli tworzysz szablon dokumentu, zawsze dołączaj obrazy do dokumentu i nie stosuj linków, a każdy, kto skorzysta z Twojego szablonu z całą pewnością zobaczy obrazy w taki sam sposób jak Ty.

Powyższe zasady dotyczą wszystkich funkcji obrazów dostępnych w OpenOffice.org również tła.

Gdzie można to sprawdzić?

W okienku „Wstaw obraz”, „Wybór obrazu” oraz:

Zakładka „Grafika” właściwości obrazu: (menu kontekstowe „Obraz”)

Zakładka „Tło” właściwości stylów:

Zakładka „Tło” właściwości akapitu: (Menu „Format”-> „Akapit”)

Zakładka „Tło” właściwości strony: (menu „Format”-> „Strona”)

Mam nadzieję, że udało mi się wyjaśnić i pokazać, co w trawie piszczy. Mam nadzieję, że kolejne publikacje przygotowane przy użyciu pakietu OpenOffice.org nie przysporzą tylu problemów jej autorom. Uważam, że prawidłowe dobranie środków do osiągnięcia zamierzonego celu znacznie ułatwia życie.

IV. Tło z dołączonej do OpenOffice.org galerii

OpenOffice.org jest rozpowszechniany z niewielką biblioteką gotowych obrazów. Można z niej skorzystać po wybraniu z menu „Narzędzia” -> „Galeria” (powtórzenie tej czynności wyłącza ją).

Użycie zawartych w niej obrazów jest proste. Wystarczy kliknąć prawym przyciskiem myszy na wybranym obrazku.

Jak widać jest kilka możliwości.

„Kopiuj” - wstawia obraz zapisując jego kopię w dokumencie
„Łącze” - wstawia obraz zapisując jedynie ścieżkę do obrazu (zawsze bezwzględną)
„Tło” i „Strona” lub „Akapit” - wykorzystuje obraz jako tło zawsze używając ścieżki również bezwzględnej.

W przypadku publikacji takiego dokumentu wykorzystanie funkcji innych niż „Kopiuj” wiąże się z koniecznością wniesienia ręcznych poprawek do właściwości obrazów, akapitu lub strony. Wykorzystując odpowiednie okna dialogowe (patrz zamieszczone tutaj screeny wyżej ) koniecznie trzeba zamienić link na obraz dołączony do dokumentu. Np. odznaczyć pole wyboru podpisane „Połącz”.

Załącznik

Po pobraniu wystarczy rozpakować i otworzyć w OpenOffice.org plik ODT, aby przyjrzeć się dokładniej tematowi. Tylko dwa pierwsze obrazki są przechowywane w pliku, reszta jest linkowana do plików w katalogu. Usuń albo zmień nazwę obrazów w katalogu i sprawdź co się stanie, gdy program nie będzie w stanie "namierzyć" plików.
Pobierz załącznik (1,83 MB)

Wizytówka w Draw

2009-06-17T19:16:00.010+01:00

Uwaga! Ten artykuł jest kontynuacją artykułu "Krok po kroku, czyli OpenOffice Draw".
Autor: Przemysław Żarnecki

Wprowadzenie

W poprzednim odcinku poradnika zwróciłem uwagę na podstawowe właściwości graficznego składnika OpenOffice, czyli Draw. Uznałem, że w tej części powinienem się skupić na przedstawieniu jego możliwych zastosowań.

Może moje słowa będą zbyt mocne, ale wg mnie wektorowo zorientowany program graficzny powinien być dzisiaj nieodzownym elementem każdego biura. Jakoś nie wyobrażam sobie np. stworzenia wizytówek bez tradycyjnej wektorówki. Ale nie tylko. Wydaje mi się, iż niewiele osób zdaje sobie sprawę, że w programie graficznym można stworzyć wiele rzeczy w sposób prostszy niż w np. edytorze tekstowym. Z pewnością możemy tu zaliczyć wszelkiego rodzaju zaproszenia, ulotki itp. Podejrzewam, że mógłbym wymieniać bez końca te zastosowania. Zapewne jednak niejedna osoba mogłaby mi zadać pytanie, na czym polega owa prostota? Ujmę to w sposób następujący. W edytorze tekstowym musimy nieustannie zwracać uwagę na wiele elementów formatowania związanych z tekstem (czyli tak naprawdę najważniejszą rzecz). Zarządzanie obiektami to rzecz wtórna, aczkolwiek we współczesnych edytorach całkiem nieźle zaimplementowana. Wyobraźcie sobie, że program graficzny to pusta kartka, na której nie obowiązują was żadne ograniczenia. Tworzymy co chcemy i gdzie chcemy. Brzmi to banalnie i możecie mi nie wierzyć, ale w praktyce jest to równie banalne.

OpenOffice Draw jest właśnie przykładem takiego wielce pomocnego narzędzia. Operowanie wektorami ma dla mnie, a myślę, że nie tylko, ogromną zaletę. Cóż, grafik żaden ze mnie, w związku z czym za pomocą linii, obiektów, brył jestem w stanie naprawdę wiele stworzyć. Dochodzi tutaj jeszcze oczywiście odpowiedni pomysł. Ale tych raczej mi nie brakuje. To tak trochę żartem, ale teraz to już będę na serio. Przejdźmy może do konkretnego zastosowania. Uznałem, że dla wielu osób może być bardzo ciekawy poradnik tworzenia wizytówek.

Wizytówki

Wizytówki są w gruncie rzeczy naprawdę prostą sprawą. Wystarczy odrobina chęci, program graficzny (to akurat zakładam, że mamy) i możemy zaczynać. Dobrze by było posiadać oczywiście własną drukarkę plus jakiś fajny papier. Ale o tym może później.

Na początku najważniejszą sprawą jest wielkość wizytówki. Na ten temat można by było najprawdopodobniej napisać osobną książką. Wielkość jest związana przede wszystkim z tym, co chcemy osiągnąć. Zakładam jednak, przynajmniej na potrzeby niniejszego poradnika, iż będziemy się trzymali standardu 8x5 (cm). Z obserwacji wynika, iż jest to wielkość zbliżona do zdecydowanej większość występujących na naszym rynku wizytówek (można powiedzieć, że to nawet swego rodzaju nieoficjalny standard). Przejdźmy jednak do zagadnień bliższych naszemu tematowi.

Wizytówkę najprościej stworzyć za pomocą prostokąta. Rysujemy figurę geometryczną o podanych wcześniej wymiarach, likwidujemy domyślne tło i możemy przejść do dalszej części pracy. Z technicznego punktu widzenia wygląda to tak, że wybieramy z dolnego paska narzędziowego opcję prostokąt i rysujemy go. Za pomocą górnego menu zmieniamy tło, chyba, że komuś bardzo się podoba domyślny zielony. Moim zdaniem nie ma specjalnej potrzeby ustalania jakiegokolwiek koloru dla wizytówki. Lepiej się skoncentrować na jej pozostałych elementach. Jednakże, jeśli ktoś chce już na samym początku stworzyć jakieś fajne tło to widzę tutaj co najmniej dwie możliwości.

W przypadku pierwszej korzystamy z górnego paska narzędziowego, wybierając zamiast koloru gradient. Myślę, że jest to stosunkowo ciekawa opcja. Wybór gradientów jest całkiem spory, więc każdy powinien być zadowolony i znaleźć coś dla siebie. Drugi sposób jest związany z wstawianiem w obszar wizytówki tła z rysunku, np. z galerii OpenOffice. Wchodzimy w górne menu Narzędzia→Galeria. W wyniku tej operacji pojawia się na ekranie nowy obszar roboczy z zawartością galerii OpenOffice. Wybieramy grupę Tła a następnie interesujące nas tło. Mam tutaj małą podpowiedź. Jeśli ktoś z góry jest zdecydowany na korzystanie z takiej metody, to może opuścić tworzenie obszaru wizytówki za pomocą figury geometrycznej, ponieważ stworzone w ten sposób tło jest równocześnie obiektem, którego właściwości możemy dowolnie modyfikować, tak samo jak figury. Mam tutaj na myśli przede wszystkim rozmiar, ale i nie tylko. Ale wrócę może do wcześniejszego wątku.

Rozmiar obszaru wizytówki, czyli prostokąta ustalamy za pomocą dostępnego poprzez kliknięcie prawym przyciskiem myszki menu kontekstowego, z którego wybieramy opcję pozycja i rozmiar. Nawiasem mówiąc w ten sam sposób możemy także zmienić wiele innych opcji, np. kolor, gradient – za pomocą opcji obszar. Mamy tutaj możliwość zmiany tych opcji w sposób bardziej zaawansowany i kompleksowy, niż za pomocą górnego paska narzędziowego. Po ustaleniu rozmiaru i ewentualnie tła możemy przejść do zasadniczej edycji treści wizytówki.

W zależności od naszego pomysłu będziemy używać co najwyżej kilku narzędzi. Na pewno będzie to tekst, być może linia, fontwork, czy z pliku. Czasem użyjemy pewnie jakiś wymyślnych figur. Niemniej jednak nie jestem w stanie omówić wszystkich narzędzi, więc skupię się na tych najważniejszych.

Zakładam, że w pierwszej kolejności chcemy wyeksponować nazwisko i imię, w związku z czym będą one napisane zdecydowanie większą częścią czcionką. Mam tutaj małą radę. Aby poprawić komfort pracy powinniśmy tak powiększyć widok naszego obszaru roboczego, aby wizytówka zajmowała niemalże cały ekran. W ten sposób będziemy w stanie dokonywać naprawdę precyzyjnych zmian (jak dla mnie wystarczy powiększenie rzędu 225%, którego możemy dokonać z górnego meny widok→powiększenie, bądź za pomocą kółka myszy przy wciśniętym lewym przycisku).

Wybieramy z dolnego paska narzędziowego tekst i używamy tej opcji w nasze wizytówce. Wpisujemy odpowiedni tekst. Na co powinniśmy zwrócić uwagę? Przede wszystkim na wielkość i rodzaj czcionki. Oba parametry znajdują się w lewej części górnego paska narzędziowego. Moim zdaniem domyślna wielkość (18) jest odpowiednią dla najważniejszego na całej wizytówce napisu. Na tym samym pasku narzędziowym możemy zmienić również kolor czcionki i inne ważne atrybuty tekstu/znaku. Po wpisaniu tekstu możemy zastanowić się nad jego umieszczeniem. Wg mnie będzie to środkowa, przesunięta nieco do góry część wizytówki, pod którą możemy umieścić pozostałe informacje. Przejdźmy do działania.

Po napisaniu tekstu klikamy w jakiekolwiek inne miejsce obszaru roboczego a następnie zaznaczamy nasze pole tekstowe, lub od razu korzystamy z narzędzia zaznacz. Jeśli przypadkiem kliknęliśmy wcześniej gdzieś myszką i wyszliśmy z edycji teksty, wystarczy, że klikniemy szybko dwa razy w pole tekstowe. W każdym razie zaznaczamy obiekt i przesuwamy go w wybrane przez nas miejsce.

Powinniśmy się teraz zastanowić, co z pozostałymi danymi. Czy od razu przystępujemy do wpisywania i wizytówkę stanowią same napisy (okraszone odpowiednim tłem, kolorami i czcionką), czy może wizytówka ma zawierać jeszcze jakieś elementy. Sam wychodzę z założenia, że nadmiar elementów może zaszkodzić. Ale dobrym zwyczajem byłoby wstawienie pod nasze nazwisko jakiejś linii pionowej, oddzielającej je od danych znajdujących się poniżej. Może to być prosta czarna linia, która czasem prezentuje się wręcz wyśmienicie. Czasem można pomyśleć i zrobić dwie, trzy linie pod sobą, jedna krótsza od drugiej. Również przynosi to ciekawe efekty. A można również skorzystać z galerii OpenOffice. Mam zamiar wspomnieć nieco więcej o graficznych sposobach ozdabiania naszego tekstu i oddzielania poszczególnych elementów wizytówki.

Upiększanie wizytówki

W pierwszej kolejności możemy zmienić kolor naszej zwykłej linii, lub uzupełnić ją o różne ciekawe efekty graficzne. Zerknijmy na nie. Załóżmy, że zamiast wstawiać kilku linii stworzymy cień naszej prostej. Na górnym pasku narzędzi, obok koloru, znajduje się opcja umożliwiająca to nam. Możemy linię pogrubić (również górny pasek narzędzi), wreszcie możemy zmienić jej charakter, klikając na nią prawym przyciskiem myszki i wybierając z menu podręcznego opcję linia. Za jej pomocą możemy m.in. dokonać zmiany stylu linii, np. na przerywaną czy dodać na jej zakończeniu jakieś efekty np. strzałki. Ja widać, z prostej linii możemy uzyskać całkiem ciekawe efekty. Spodobała mi się również możliwość zamiany linii w obrotowy obiekt 3D. Pod tekstem będzie więc coś w stylu elipsy. Przy odpowiednich modyfikacjach będzie to naprawdę fajny efekt. Zresztą na końcu zamieszczę kilka przykładowych zrzutów ekranu.

Przejdźmy jednak do wspomnianej wcześniej możliwości związanej z galerią OpenOffice. W kategorii Obramowania znajdują się ciekawe linie graficzne. Zresztą najlepiej będzie, jeśli sami się przekonacie. Na potrzeby niniejszego tekstu wstawiłem linię, w zasadzie znajdujące się w jednej linii kolorowe kółka. Później zmodyfikowałem ich wielkość, aby w końcu uzyskać satysfakcjonujący mnie efekt. Z ciekawości skorzystałem z opcji włączającej cień i również prezentowało się to całkiem przyzwoicie. Możemy również pogrzebać co nieco w internecie i zamiast linii, czy grafiki z galerii wstawić całkowicie odmienny obiekt graficzny, który np. otoczy całość tekstu. Z takimi wizytówkami również się spotykałem i były one całkiem miłe dla oka.

Zastanówmy się teraz nad rzucającą się z reguły mniej w oczy, ale myślę, że merytorycznie równie ważną częścią teleadresową. Moja propozycja jest taka, żeby stworzyć to wszystko za pomocą jednej ramki tekstowej, dzięki czemu nie będziemy musieli się martwić np. o wyrównanie tekstu. Wstawiamy ramkę tekstową i bierzemy się za jej edytowanie. Po lewej stronie znajdują się zazwyczaj dane adresowe, po prawej telefony, maile. Naprawdę prosta sprawa, przy której potrzeba tylko odrobiny wyobraźni. Chociaż możemy to przecież swobodnie modyfikować.

Można oczywiście wprowadzić tu kilka elementów graficznych, np. zamiast pisać mail, tel., itp. wstawiamy elementy graficzne. Można to zrobić na kilka, naprawdę prostych sposobów, z których polecam wstawianie znaków specjalnych podczas edycji tekstu (górne menu wstaw→znak specjalny ale uwaga musimy być w trybie edycji tekstu). Dzięki temu ponownie nie będziemy musieli wyrównywać tekstu. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, abyśmy każdą z informacji wpisywali w osobnych ramkach tekstowych. Tylko, że wtedy będziemy zmuszeni zajmować się również zwracaniem uwagi na wyrównanie ramek względem siebie. Robimy to za pomocą linii pomocniczych, pamiętając aby w widok→prowadnice zaznaczyć opcję przyciągaj do prowadnic. Prowadnicę poziomą tworzymy klikając na górną „linijkę”, po czym z wciśniętym klawiszem myszki przeciągamy prowadnice w odpowiednie miejsce. Prowadnice będą nam z pewnością potrzebne w dalszej części pracy.

Załóżmy, że stworzyliśmy już naszą wizytówkę. Co dalej? W tym momencie zajmujemy się obróbką pod kątem wydruku. A mówiąc ludzkim językiem, musimy powielić wizytówki na stronie tak, aby na jednej kartce zmieściło się ich jak najwięcej oraz, żeby było nam jak najłatwiej je wycinać później. W pierwszej kolejności, żeby się nam projekt nie rozwalił, zaznaczamy wszystkie elementy na raz i dajemy opcję grupuj (prawym przyciskiem myszki na zaznaczone obiekty lub z górnego menu modyfikuj→grupuj, lub CTRL+SHIFT+G, metoda 2 i 3 są najlepsze). Następnie przeciągamy wizytówkę w lewy górny róg. Może się zdarzyć, że będziemy mieli trudności z ustawieniem obiektu w określonym miejscu, proponuję więc przeciągać z wciśniętym klawiszem CTRL. Po czym zaznaczamy go i kopiujemy. Tuż obok niego wklejamy drugą wizytówkę itd. Jeśli mogę coś doradzić, to korzystanie tutaj z prowadnic i po stworzeniu całego wiersza wizytówek, zaznaczenie wszystkich i skopiowanie całego wiersza. W ten sposób znacznie przyśpieszymy naszą pracę. Proponuję również, aby wizytówki sąsiadowały ze sobą zarówno w poziomie jak i pionie. Będziemy mieli wtenczas zdecydowanie mniej roboty podczas ich wycinania. I można rzec, że po kłopocie. Pozostaje nam tylko wybór odpowiedniego papieru, wydruk i zabawa z nożyczkami (chyba, że ktoś dysponuje tzw gilotyną).

Podsumowanie

Przedstawione w tekście wskazówki mają moim zdaniem charakter uniwersalny i możemy je z powodzeniem stosować także w innego rodzaju projektach, np. wszelkiego rodzaju zaproszeniach. Z technicznego punktu widzenia różnica między nimi jest niewielka. Tworzymy prostokąt o innych rozmiarach, wstawiamy tekst i grafikę. Wszystko dopracowujemy i dokładnie w ten sam sposób przygotowujemy do wydruku.

Mam nadzieję, że dzięki temu tekstowi technika pracy z edytorem graficznym o charakterze wektorowym będzie Wam zdecydowanie bliższa. Przede wszystkim przekonaliście się, że nie trzeba mieć do tego nie wiadomo jakich zdolności, wystarczy wola i odrobina wolnego czasu. Żywi też taką nadzieję, że dotarłem również do nieco bardziej zaawansowanych użytkowników, dla których OpenOffice może stanowić alternatywę dla posiadania nielegalnej kopii np. Corela czy innych programów graficznych. Z czystym sumieniem mogę polecić Draw wszystkim użytkownikom komputera. Serdecznie zapraszam.

Ciekawszy wygląd rozszrzeń (Java)

2009-04-02T11:13:00.000+01:00

Od czasów wydania Javy 6 Update 10, użytkownicy OpenOffice.org mogą upiększyć wygląd dodatków napisanych w Javie. Bardziej estetyczny wygląd osiągniemy zamieniając stary i wysłużony motyw Ocean na nowy - Nimbus.

Ocean

Nimbus

Aby tego dokonać, z menu Narzędzia wybieramy Opcje > OpenOffice.org > Java. Wybieramy przycisk Parametry i w nowootwartym oknie wpisujemy

-Dswing.defaultlaf=com.sun.java.swing.plaf.nimbus.NimbusLookAndFeel

po czym zatwierdzamy zmiany przyciskami Przypisz i OK. Operacja ta wymaga pełnego zresetowania pakietu tj. wraz z resetem modułu szybkiego uruchamiania.

Zbiorowe formatowanie formuł Openoffice.org Math

2009-03-02T14:27:00.001+01:00

Ostanio natknąłem się na problem, który początkowo wydawał się trywialny - otóż napisałem kilka stron pracy magisterskiej wstawiając dużą ilość formuł i chciałem zmienić w nich zbiorowo pochylenie czcionki na czcionkę normalną. Przekopując się przez wszystkie menu, pomoc nie znalazłem niczego. Ustawienie jako wartości domyślnej braku kursywy dawało skutek tylko dla nowych formuł. Co zatem z pozostałymi?

Szukając rozwiązania w Internecie okazało się, że problem wcale nie jest taki prosty do rozwiązania. Programiści OOo dość mocno zaniedbali komponent Math swojego pakietu i nie obsługuje on styli takich jak formatowanie czcionki itp. (zgłoszone jako propozycja do dodania do następnej wersji OOo - błąd 5092) Wszystko należy robić dla każdej formuły osobno... Przy 150 formułach to bardzo dużo pracy. Z pomocą przyszły makra. Zmodyfikowałem makro zaczerpnięte z tego forum i działa! Co należy zrobić?

Otwieramy nasz dokument OOo;

klikamy Narzędzia > Makra > Zarządzaj makrami > Makro ...

Dalej rozwijamy listę z nazwą naszego dokumentu i tworzymy nowe makro wciskając przycisk Nowy (możemy teraz kliknąć dwa razy w nowopowstałe makro Main)

W oknie edycji makra wpisujemy następujący kod

Sub Main
embeddedObjects = ThisComponent.getEmbeddedObjects()
elementNames = embeddedObjects.getElementNames()
for i=0 to UBOUND(elementNames)
element = embeddedObjects.getByName(elementNames(i)).Model
if (element.supportsService("com.sun.star.formula.FormulaProperties")) then
element.FontVariablesIsItalic = 0
endif
next i
ThisComponent.reformat()
End Sub

Linia zaznaczona na czerwono wskazuje modyfikowany element - ja chciałem znieść pochylenie tekstu więc parametr FontVariableIsItalic przyjmujący wartość bolean ustawiłem na zero.Modyfikacja innych opcji możliwa jest przy dodawaniu kolejnych linii element.Nazwa = wartosc. Nazwy możemy sprawdzić na tej stronie. Znajdziemy tam również wartości jakie przyjmuje dany parametr

Zapisujemy makro i uruchamiamy je: Narzędzia > Makra > Wykonaj makro a następnie z odpowiedniej gałęzi wybieramy nasze makro.

Gotowe!

Podano za chemlife++.

Podkład muzyczny przez całą prezentację w OO.org 2.4

2009-03-02T14:20:00.004+01:00

Okazało się, że problem postawiony w tytule wcale nie jest taki trywialny. Nie ma bezpośredniej opcji dodania podkładu muzycznego trwającego całą prezentację w Open Office Impress 2.4. Znalazłem rozwiązanie problemu w postaci małego forteliku - efekt taki jak chcieliśmy. Zatem przejdźmy do konkretów:

otwieramy naszą prezentację

z menu po prawej stronie wybieramy "Przejście slajdu"

następnie przechodzimy Modyfikuj przejście -> Dźwięk

wybieramy "Inny dźwięk" i odnajdujemy na dysku nasz utwór (np. mp3)

zaznaczamy opcję "Powtarzaj do następnego dźwięku" (następnego nie ma więc muzyka będzie trwała do końca prezentacji)

Podano za: chemlife++.

mOOo Impress Controller - nawigacja prezentacją przez telefon

2009-02-21T20:29:00.032+01:00

Mobile OpenOffice Impress Controller to ciekawe rozszerzenie dzięki któremu możemy zdalnie przełączać slajdy w prezentacji za pomocą telefonu komórkowego wyposażonego w bluetooth i w Javę.

Przed przystąpieniem do instalacji, upewnijmy się, że posiadamy odpowiednie moduły i oprogramowanie umożliwiające wymianę danych między telefonem a komputerem. Użytkownicy Windows muszą zadbać o wszystko we własnym zakresie. Użytkownicy Ubuntu wydają prostą komendę:

sudo apt-get install openoffice.org-java-common sun-java6-jre libbluetooth-dev

Instalacja rozszerzenia w OpenOffice Impress

Po pobieraniu rozszerzenie uruchamiamy OpenOffice i z menu Narzędzia wybieramy Menadżer rozszerzeń.

Otwarte zostanie okno

z którego klikamy na Dodaj, a następnie wskazujemy na pobrany wcześniej plik.
Jeśli wszystko przebiegło dobrze, zobaczymy zainstalowane rozszerzenie.

Instalacja w telefonie

Pobieramy i instalujemy poniższe pliki:
mooo-impress-controller-mobile.jad
mooo-impress-controller-mobile.jar

Obsługa

Uruchamiamy naszą aplikację w telefonie.

Widok przed połączeniem aplikacji z komputerem

Z paska menu w Impress'ie wybieramy mOOo IC → Select device

i wyszukujemy urządzenia za pomocą opcji Search

Po wyszukaniu, wybieramy nasze urządzenie i wciskamy OK.
Następnie włączamy rozszerzenie.

Czekamy chwilę na połączenie z telefonem aż pojawi się komunikat o połączeniu..

oraz pokaże nam się w telefonie menu nawigacji.

Uruchamiamy naszą prezentację i już możemy przełączać się pomiędzy slajdami :)

Artykuł pochodzi z serwisu UbuCentrum.net i jest licencjonowany na Creative Commons 2.5

Skąd wziąć szablony do prezentacji?

2008-10-13T23:06:00.006+01:00

W czasie, gdy użytkownicy starają się dotrzeć na przeciążony serwer OpenOffice.org, aby pobrać wersję 3.0, ja zabrałem się do rzeczy, której w pakiecie brakuje. Do szablonów prezentacji programu Impress.

Nie chodzi o to, że żadne szablony nie istnieją. Chodzi o to, że istniejące są po prostu szpetne. No, w najlepszym razie po prostu przedpotopowe, a ładnych jest tylko kilka. Ale ile można mieć takich samych prezentacji?

Ale istnieje łatwy sposób, żeby temu zaradzić. Wystarczy poszukać grafiki – typowej abstrakcyjnej grafiki używanej jako tapeta pulpitu. Ja zadałem sobie więcej trudu, bo wyszukałem grafiki wolnodostępnej. Wystarczy zajrzeć na deviantART, aby znaleźć setki znakomitych grafik – wiele z nich ma wolne licencje.

Podaję więc przepis, jak robić szablon tego rodzaju.

1. Tworzę pustą prezentację.

2. Otwieram menu Format, wybieram polecenie Obszar, klikam kartę Mapy bitowe, a następnie klikam przycisk Importuj. I znajduję pobraną już na dysk grafikę, klikam OK, a potem zatwierdzam nazwę, pod jaką będzie ona dostępna. Po zaimportowaniu i nadaniu nazwy naciskam klawisz Anuluj, bo nie chcę nic formatować, tylko zaimportować grafikę.

3. Wybieram kolejno: Format > Strona > Tło > Mapa bitowa. Na liście klikam zaimportowaną grafikę; najczęściej trzeba zaznaczyć jeszcze pole wyboru Względny w obszarze Rozmiar, ale to kwestia eksperymentowania. Można też importować grafiki z kafelkami, wtedy inaczej trzeba poustawiać parametry w oknie Ustawienia strony - wystarczy chwilę poeksperymentować.

4. Zwykle trzeba dostosować kolor czcionki. Kiedy biała czcionka zbyt zlewa się z tłem, warto użyć efektu Cień. Wtedy bardziej się wybija (wygląda to nieźle).

I gotowe. Oto nowoczesne szablony do prezentacji w programie Impress. Tutaj można obejrzeć je przed pobraniem. Teraz można pobawić się jeszcze wypunktowaniem. Albo nawet samodzielnie stworzyć odpowiednie tło w GIMP-ie :)

Calc: Jak zamienić komórkę w menu rozwijalne

2007-12-11T21:43:00.000+01:00

Czasem zdarza się, że chcielibyśmy ograniczyć zestaw wartości możliwych dla danej komórki. Postaram się w kilku krokach pokazać, jak takie ograniczenie zaimplementować w postaci listy rozwijalnej.

Wyobraźmy sobie następujący arkusz:

Każda pozycja ma określoną wartość, pozostaje wybrać odpowiednią jednostkę. Nasze zadanie to zapobiec przypadkowemu przypisaniu np. kilogramów jako jednostki prędkości :). W tym celu zaznaczamy komórkę, w której chcielibyśmy zobaczyć pożądaną jednostkę i z menu Dane wybieramy Poprawność danych... (w angielskim interfejsie Data => Validity...)

Pojawi się okienko. Pozostajemy na jego pierwszej zakładce, a z dostępnych możliwości wybieramy Lista (ang. List).

Teraz pozostaje już tylko wpisać wartości, które powinny być dostępne:

Zatwierdzamy przyciskiem OK i możemy cieszyć się w pełni funkcjonalną listą rozwijalną, składającą się z wpisanych przez nas wartości:

Powyższy sposób sprawdza się dla wartości statycznych. A co jeśli nasza lista zmienia się dynamicznie i zawiera w innej części dokumentu bądź nawet w sąsiednim arkuszu? Nic trudnego, Calc dopuszcza możliwość zdefiniowania zakresu istniejących komórek jako wartości listy. Korzystając z powyższego przykładu, wyobraźmy sobie, że jednostki masy mamy wypisane w sąsiedniej kolumnie. Ponownie wybieramy Dane => Poprawność danych... (ang. Data => Validity...), lecz tym razem zamiast Lista (ang. List) zaznaczamy Zakres komórek (ang. Cell Range). Pozostaje nam już tylko uzupełnić zakres komórek:

Gdyby interesujący nas zakres komórek znajdował się w osobnym arkuszu o nazwie Arkusz2, poprawna definicja wyglądałaby następująco:
Arkusz2.F3:F5
natomiast w przypadku, gdy nazwa arkusza zawiera spację (np. Arkusz 2) stosujemy zapis z apostrofami:
'Arkusz 2'.F3:F5
Po zatwierdzeniu przyciskiem OK, powinniśmy otrzymać następujący efekt:

Jeśli zmienimy wartości w zadanym zakresie komórek źródłowych, Calc odpowiednio dostosuje zawartość w menu rozwijalnym. Miłego korzystania :).

Numerowanie stron

2007-11-05T22:15:00.000+01:00

W OpenOffice.org zmiana domyślnego sposobu numerowania stron graniczy z niemożliwością (od lat wisi zgłoszenie błędu): bardzo trudno zacząć numerację nie od pierwszej strony, pojawiają się dziwaczne błędy przy wstawianiu numerów itd.
Na szczęście, niedawno powstało rozwiązanie. Charles Brunet stworzył rozszerzenie Pagination, które radzi sobie z tym problemem. Po zainstalowaniu rozszerzenia pojawia się nowe polecenie w menu Wstaw: Numery stron. To polecenie powoduje wyświetlenie okna dialogowego, które pozwoli ustawić wszystkie potrzebne parametry. Okno dialogowe także spolszczyłem, ale z powodu błędu w OOo, będzie to widać dopiero w wersji 2.4 (błąd już w kodzie jest poprawiony). Pozostaje tylko zainstalować i używać.

Jak wyświetlić dokumenty MS Office za pomocą OpenOffice.org Mozilla plug-in

2007-10-27T16:07:00.001+01:00

Surfując po globalnej pajęczynie w poszukiwaniu informacji, nie da się uniknąć kontaktu z plikami Worda, Excela czy PowerPointa. Internauta chcący je przejrzeć marnuje czas na schematyczne klikanie „Zachowaj plik na dysku”, „OK”, „Otwórz w...” itp. Dobrym rozwiązaniem byłoby zintegrowanie przeglądarki z pakietem biurowym - na wzór integracji Internet Explorera z MS Office!

Poniższa instrukcja została z powodzeniem zastosowana w dystrybucjach Linuksa: Ubuntu i Gentoo oraz w systemie Windows XP.

A więc... do roboty!

Najpierw trzeba sprawdzić, czy odpowiednia wtyczka jest zainstalowana. Wybierz kolejno polecenia Narzędzia => Opcje => Internet. Powinna się tam znajdować opcja Wtyczki programu Mozilla. Zaznacz ją.

Jeśli w danej wersji lub wariancie OpenOffice.org takowej opcji nie ma, trzeba ją doinstalować. Choć w większości dystrybucji GNU/Linuksa nie ma takiego problemu, w przypadku OO.o dostarczanego wraz z Ubuntu trzeba doinstalować pakiet mozilla-openoffice.org w menedżerze Synaptic.
Po doinstalowaniu paczki w opcjach OpenOffice.org nie będzie kreatora, choć wtyczka (libnpsoplugin.so) znajduje się w katalogu /usr/lib/mozilla/plugins i działa od razu.

Kolejnym krokiem jest przejście do katalogu, gdzie znajduje się plik pluginreg.dat.
Jest to ścieżka /home/<nazwa_konta>/.mozilla/firefox/ lub C:\Documents and
Settings\<nazwa_konta>\Dane aplikacji\Mozilla\Firefox w zależności od posiadanego systemu.

UWAGA: przed edycją tego pliku musisz zamknąć przeglądarkę!

Dla Windows!
Znajdziesz tam sekcję podobną do tej:

OpenOffice.org Plug-in handles all its documents|$
OpenOffice.org Plug-in|$
30
0|application/vnd.stardivision.calc|StarCalc 3.0 - 5.0|sdc|$
1|application/vnd.stardivision.chart|StarChart 3.0 - 5.0|sds|$
2|application/vnd.stardivision.draw|StarDraw 3.0 - 5.0|sda|$
3|application/vnd.stardivision.impress|StarImpress 3.0 - 5.0|sdd|$
4|application/vnd.stardivision.impress-packed|StarImpress-packed 3.0 - 5.0|sdp|$
5|application/vnd.stardivision.math|StarMath 3.0 - 5.0|smf|$
6|application/vnd.stardivision.writer|StarWriter Template 3.0 - 5.0|vor|$
7|application/vnd.stardivision.writer-global|StarWriter Global 3.0 - 5.0|sgl|$
8|application/vnd.staroffice.writer|StarWriter 3.0 - 5.0|sdw|$
9|application/vnd.sun.xml.calc|StarOffice 6.0/7 Spreadsheet|sxc|$
10|application/vnd.sun.xml.calc.template|StarOffice 6.0/7 Spreadsheet Template|stc|$
11|application/vnd.sun.xml.draw|StarOffice 6.0/7 Drawing|sxd|$
12|application/vnd.sun.xml.draw.template|StarOffice 6.0/7 Drawing Template|std|$
13|application/vnd.sun.xml.impress|StarOffice 6.0/7 Presentation|sxi|$
14|application/vnd.sun.xml.impress.template|StarOffice 6.0/7 Presentation Template|sti|$
15|application/vnd.sun.xml.math|StarOffice 6.0/7 Formula|sxm|$
16|application/vnd.sun.xml.writer|StarOffice 6.0/7 Text Document|sxw|$
17|application/vnd.sun.xml.writer.global|StarOffice 6.0/7 Master Document|sxg|$
18|application/vnd.sun.xml.writer.template|StarOffice 6.0/7 Text Document Template|stw|$
19|application/vnd.oasis.opendocument.text|OpenDocument Text|odt|$
20|application/vnd.oasis.opendocument.text-template|OpenDocument Text Template|ott|$
21|application/vnd.oasis.opendocument.text-master|OpenDocument Master Document|odm|$
22|application/vnd.oasis.opendocument.text-web|HTML Document Template|oth|$
23|application/vnd.oasis.opendocument.spreadsheet|OpenDocument Spreadsheet|ods|$
24|application/vnd.oasis.opendocument.spreadsheet-template|OpenDocument Spreadsheet Template|ots|$
25|application/vnd.oasis.opendocument.graphics|OpenDocument Drawing|odg|$
26|application/vnd.oasis.opendocument.graphics-template|OpenDocument Drawing Template|otg|$
27|application/vnd.oasis.opendocument.presentation|OpenDocument Presentation|odp|$
28|application/vnd.oasis.opendocument.presentation-template|OpenDocument Presentation Template|otp|$
29|application/vnd.oasis.opendocument.formula|OpenDocument Formula|odf|$

Kiedy dodasz 3 wiersze na koniec sekcji, będą razem 32 linie. Musisz jeszcze wziąć pod uwagę jeden wiersz - linię 0. W ten sposób otrzymasz 33 wiersze. Teraz tylko zmień numer widniejący na górze z 30 na 33. Kod powinien wyglądać tak:

OpenOffice.org Plug-in handles all its documents|$
OpenOffice.org Plug-in|$
33
0|application/vnd.stardivision.calc|StarCalc 3.0 - 5.0|sdc|$
1|application/vnd.stardivision.chart|StarChart 3.0 - 5.0|sds|$
2|application/vnd.stardivision.draw|StarDraw 3.0 - 5.0|sda|$
3|application/vnd.stardivision.impress|StarImpress 3.0 - 5.0|sdd|$
4|application/vnd.stardivision.impress-packed|StarImpress-packed 3.0 - 5.0|sdp|$
5|application/vnd.stardivision.math|StarMath 3.0 - 5.0|smf|$
6|application/vnd.stardivision.writer|StarWriter Template 3.0 - 5.0|vor|$
7|application/vnd.stardivision.writer-global|StarWriter Global 3.0 - 5.0|sgl|$
8|application/vnd.staroffice.writer|StarWriter 3.0 - 5.0|sdw|$
9|application/vnd.sun.xml.calc|StarOffice 6.0/7 Spreadsheet|sxc|$
10|application/vnd.sun.xml.calc.template|StarOffice 6.0/7 Spreadsheet Template|stc|$
11|application/vnd.sun.xml.draw|StarOffice 6.0/7 Drawing|sxd|$
12|application/vnd.sun.xml.draw.template|StarOffice 6.0/7 Drawing Template|std|$
13|application/vnd.sun.xml.impress|StarOffice 6.0/7 Presentation|sxi|$
14|application/vnd.sun.xml.impress.template|StarOffice 6.0/7 Presentation Template|sti|$
15|application/vnd.sun.xml.math|StarOffice 6.0/7 Formula|sxm|$
16|application/vnd.sun.xml.writer|StarOffice 6.0/7 Text Document|sxw|$
17|application/vnd.sun.xml.writer.global|StarOffice 6.0/7 Master Document|sxg|$
18|application/vnd.sun.xml.writer.template|StarOffice 6.0/7 Text Document Template|stw|$
19|application/vnd.oasis.opendocument.text|OpenDocument Text|odt|$
20|application/vnd.oasis.opendocument.text-template|OpenDocument Text Template|ott|$
21|application/vnd.oasis.opendocument.text-master|OpenDocument Master Document|odm|$
22|application/vnd.oasis.opendocument.text-web|HTML Document Template|oth|$
23|application/vnd.oasis.opendocument.spreadsheet|OpenDocument Spreadsheet|ods|$
24|application/vnd.oasis.opendocument.spreadsheet-template|OpenDocument Spreadsheet Template|ots|$
25|application/vnd.oasis.opendocument.graphics|OpenDocument Drawing|odg|$
26|application/vnd.oasis.opendocument.graphics-template|OpenDocument Drawing Template|otg|$
27|application/vnd.oasis.opendocument.presentation|OpenDocument Presentation|odp|$
28|application/vnd.oasis.opendocument.presentation-template|OpenDocument Presentation Template|otp|$
29|application/vnd.oasis.opendocument.formula|OpenDocument Formula|odf|$
30|application/msword|Opendocument Text|doc|$
31|application/vnd.ms-excel|Opendocument Spreadsheet|xls|$
32|application/vnd.ms-powerpoint|Opendocument Presentation|ppt|$

Dla GNU/Linuksa!
W przypadku Linuksa dokonujemy analogicznych czynności. Zwiększamy główną liczbę wpisów o 3 cyferki oraz dodajmy poniższy kod na koniec sesji. Różnica w kodzie jest taka, że mamy pionowe kreski zamiast dwukropków.

30:application/msword:Opendocument Text:doc:$
31:application/vnd.ms-excel:Opendocument Spreadsheet:xls:$
32:application/vnd.ms-powerpoint:Opendocument Presentation:ppt:$

Zapisz plik, a następnie przejdź do katalogu /home/<nazwa_konta>/.mozilla/firefox/, gdzie znajdować się będzie kopia pliku "pluginreg.dat". Zastąp plik pluginreg.dat plikiem pluginreg(duplicat).dat.

Jeśli nie zastąpisz obu plików, oryginalna wersja zostanie przywrócona po ponownym uruchomieniu Firefoksa.

Sprawdź, czy w Firefoksie w menu Edycja => Preferencje => Treść => Typy plików => Zarządzaj... są widoczne rozszerzenia DOC, PPT i XLS oraz czy są obsługiwane.

Końcowy wynik

Jak widać na załączonym obrazku, wszystko działa prawidłowo :)

Makro w Calcu: liczby słownie

2007-10-27T13:07:00.003+01:00

Od czasu do czasu każdemu pracującemu człowiekowi zdarza się, że w trakcie uzupełniania szablonu faktury czy rozliczając się z podatku, musi napisać słownie bardzo długi ciąg liczb. Czynność ta do trudnych nie należy, ale i nie jest działaniem, które sprawiałoby przyjemność. Aby ułatwić sobie pracę, posłużymy się prostym makrem.

Na samym początku musimy utworzyć nowy moduł, który nazwiemy frazą slownie. W tym celu klikamy w menu Narzędzia => Makra => Zarządzaj makrami => Makro... i z okna OpenOffice.org - Makra Basic, wybieramy opcję Zarządzaj... Naszym oczom ukaże się Menedżer Makr Basic, w którym będziemy mogli stworzyć nowy moduł klikając opcję Nowy...

Jeśli już stworzyliśmy nowy moduł, możemy go odpowiednio zmodyfikować. Zaznaczmy slownie i wybieramy opcję Edytuj. Pojawi się edytor OO.o Basic, do którego kopiujemy makro! Zapisujemy je i wychodzimy z edytora.

To tyle pracy od strony technicznej. Teraz możemy wpisać w Calcu w wierszu wprowadzania =slownie(jakaś_liczba), co będzie skutkować zamierzonym działaniem.

Niedoceniane style strony

2007-10-26T16:19:00.000+01:00

Większość użytkowników programów biurowych nie przywiązuje wagi do stylów. A szkoda, bo umiejętne je stosując, można zaoszczędzić czas tracony na drobiazgowe ustawianie poszczególnych opcji formatowania. Kilkoma ruchami można automatycznie zmienić formatowanie w długich dokumentach, wreszcie sporządzić sobie wygodne w użytku szablony. To samo dotyczy stylów strony. Okazuje się jednak, że umiejętne korzystanie ze stylów strony jest w OpenOffice.org dodatkowo warunkiem możliwości określania różnych układów stron w dokumencie.

Najpierw należy otworzyć okienko Style i formatowanie (F11), które ja będę nazywał „Stylistą”. Musimy teraz przejść do Style strony (czwarta ikonka od lewej u góry okna). Znajdziemy tam predefiniowane style stron. W celu zapoznania się z możliwościami tego narzędzia należy kliknąć drugim przyciskiem myszy któryś ze stylów i z menu kontekstowego wybrać Nowy... albo Modyfikuj..., a następnie przejrzeć uważnie wszystkie zakładki i oferowane w nich opcje. Są one w przytłaczającej większości oczywiste i nie ma potrzeby ich szczegółowego omawiania.

W ustawieniach stylu strony należy zwrócić uwagę na zakładkę Organizator. Mamy w niej pola:

Nazwa
Następny styl

Punkt pierwszy nie wymaga komentarza. Ważny jest punkt drugi. Informacja ta wskazuje nam, jaki styl będzie zastosowany jako styl następnej strony. Prawdopodobnie jest tam Domyślnie. Wskazówka ta przyda nam się przy tworzeniu bardziej skomplikowanych układów dokumentu.

Jak ustawić pierwszą stronę różniącą się od pozostałych?

W Styliście przechodzimy do Style strony, upewniamy się, że kursor znajduje się na pierwszej stronie i wybieramy styl Pierwsza strona, klikając dwukrotnie albo zaznaczając i potwierdzając klawiszem [Enter]. Możemy zresztą określić stronę jako pierwszą już na samym początku, gdy dokument ma tylko jedną stronę.

Następnie klikamy w Styliście styl Pierwsza strona drugim przyciskiem myszy i wybieramy opcję Modyfikuj..., aby poustawiać sobie stronę wg uznania.
I to wszystko. Następne strony będą miały inny styl, określony w Organizatorze, w polu Następny styl.

Jak ustawić układ stron do druku dwustronnego?

W tym celu należy w ustawieniach stylu strony przejść do zakładki Strona i w polu Ustawienia układu wybrać Odbicie lustrzane. Wtedy pierwsza strona będzie stroną prawą, a następne będą na zmianę lewe albo prawe. Ustawienie to jednak dotyczy wyłącznie marginesów i nie pomoże nam np. w eleganckim ustawieniu np. numerów stron przy zewnętrznej krawędzi obszaru tekstu czy też przygotowaniu różnych nagłówków stron lewych i prawych. Jeśli chcemy uzyskać tego typu efekty, musimy sobie samodzielnie przygotować odpowiednie style.

Jest to proste. Definiujemy w Styliście styl dla strony prawej (np. z większym lewym marginesem do zszycia), a następnie dla strony lewej (z większym marginesem prawym): Style strony => Nowy... wpisujemy wybraną nazwę i ustawiamy w następnych polach i zakładkach, co trzeba. Możemy wtedy określić różne nagłówki dla lewej i prawej strony, różne położenie numerów stron (np. zawsze przy zewnętrznej krawędzi obszaru tekstu) itp. ozdóbki. Nie wolno zapomnieć, że jako następny styl strony dla strony lewej określamy ten dla strony prawej, i na odwrót. Wtedy upewniamy się, że kursor znajduje się na pierwszej stronie i wybieramy styl, który wybraliśmy dla strony prawej. Wszystkie następne strony powinny poukładać się automatycznie, w lewą i w prawą stronę.

Predefiniowane style Strona parzysta i Strona nieparzysta dotyczą prawdopodobnie jedynie oddzielnego przygotowania stron parzystych i nieparzystych.

Jak wstawić pojedyncze strony o układzie poziomym lub odbiegającym od pozostałych?

W tym celu definiujemy styl np. Strona pozioma, określając przede wszystkim w zakładce Strona poziomą orientację strony. W zakładce Organizator musimy określić styl następujący po naszej stronie poziomej, najczęściej będzie to Domyślnie. Po zatwierdzeniu wystarczy postawić kursor w obrębie danej strony i wybrać styl strony poziomej, a Writer załatwi resztę. Jeśli jako następnego stylu nie określiliśmy stylu strony poziomej, następna strona będzie miała orientację pionową. Oczywiście to samo można wykonać dla stron pionowych wtrąconych do dokumentu o układzie poziomym lub dla następujących po sobie kilku stron odbiegających od reszty dokumentu.

W ten sam sposób możemy określać style dla najrozmaitszych układów stron, dowolnie określając układ strony, nagłówki i stopki, położenie numeracji, obramowania, kolory tła itp. Ważne jest, żeby nie przesadzić – eleganckie dokumenty cechuje prostota i dobry smak.

Wstaw => Podział ręczny...

Ta pozycja menu oferuje nam możliwość wstawiana tzw. twardego podziału strony i wyboru następnego stylu strony, niezależnie od ustawienia dokonanego w Styliście, w zakładce Organizator. Wybieramy kolejno Wstaw => Podział ręczny... => Podział strony, a następnie z listy rozwijanej Styl wybieramy żądany przez nas styl następnej strony. W ten sposób możemy określić np. po stylu Pierwsza strona następną pierwszą stronę, co nie jest możliwe w przypadku zwykłego podziału strony, zarówno automatycznego (miękkiego) jak i wymuszonego klawiszami [Ctrl + Enter] (twardego).

Ogólnie o stylach stron

Predefiniowane style strony (np. styl Domyślnie) nie są doskonałe. Warto więc z nimi eksperymentować i pozmieniać je, dostosować do własnych potrzeb, ewentualnie utworzyć na ich bazie nowe. Gdyby nowe style nie spełniały swojego zadania, można je bez problemu usunąć, z tym, że standardowe style predefiniowane nie pozwalają się ani usunąć, ani nie można zmienić ich nazw.
Na przykład standardowe marginesy są za małe, zalecane minimum to 2,5 cm. Dłuższe dokumenty muszą mieć numerację stron, wskazane jest więc zawczasu pomyśleć o tym i przewidzieć stopkę, gdzie takie numery powinny się znajdować, i pierwszą stronę, gdzie zazwyczaj numeru się nie stawia. Opracowania naukowe nie mogą się obyć bez przypisów – dobrze jest wykonać wcześniej kilka eksperymentów, tak aby później przy pisaniu np. pracy dyplomowej nie wołać rozpaczliwie na Forum o pomoc w ich formatowaniu.

W przypadku tworzenia szablonów dla różnych typów często tworzonych dokumentów odpowiednie opracowanie stylów stron jest jednym z kluczowych warunków późniejszego wygodnego i szybkiego przygotowywania tych pism.

Autor: Wojciech, artykuł opublikowany na stronie openoffice.org.pl w listopadzie 2004.
Aktualizacja: M. Zasuwik.

Wstawianie znaków specjalnych za pomocą skrótów klawiaturowych

2007-10-19T17:58:00.001+01:00

W OpenOffice.org można wstawiać znaki specjalne po naciśnięciu określonej kombinacji klawiszy – oraz przypisywanie klawiszy skrótów różnym poleceniom menu – choć jest to nieco bardziej skomplikowane niż w konkurencyjnych pakietach.

Znaki specjalne
W celu przypisania skrótu klawiaturowego do znaku specjalnego należy wykonać następujące czynności:

W oknie Wstaw => Znak specjalny... wybierz żądany znak i wstaw go do tekstu. Ma to na celu uproszczenie czynności z punktów następnych, gdyż OpenOffice.org zapamięta wstawiany poprzednio znak i nie trzeba będzie przedzierać się przez różne opcje, rodzaje czcionek itp.
Wybierz kolejno polecenia Narzędzia => Makra => Zarejestruj makro.
Powtórz czynności z punktu pierwszego – wybierz żądany znak, zatwierdź przyciskiem OK i naciśnij przycisk Zakończ rejestrację.
Pojawi się okno OpenOffice.org - Makra Basic. W polu Nazwa makra wpisz nazwę makra, korzystając tylko ze znaków alfanumerycznych, bez spacji, np.: paragraf_prawo

W polu Zapisz makro w można wybrać miejsce zapisu makra. W polu Istniejące makra w widać aktualnie zapisane makra w danym module. Kliknij przycisk Zapisz. Zapamiętaj, gdzie makro zostanie zapisane.
W menu Narzędzia => Dostosuj... => Klawiatura przejdź do segmentu Funkcje – Kategoria. Wybierz miejsce, w którym zostało zapisane makro paragraf_prawo (standardowo: Makra OpenOffice.org => user => Standard => Module1. W polu Funkcja widać istniejące makra. Znajdź i zaznacz żądane makro paragraf_prawo.
7. Przejdź do pola Skróty klawiaturowe. W najprostszym przypadku wybierz po prostu wolny skrót, np. Shift + F3. Kliknij przyciski Modyfikuj i OK. Gdyby wybrany skrót był zajęty, można zawsze zmienić skrót pierwotny.
8. Przyciskiem Zapisz... zapisz konfigurację.

Elementy menu
W celu przypisania skrótów poleceniom menu, istniejącym albo dodanym przez użytkownika, należy wykonać powyższą procedurę od punktu piątego. Wybierz polecenie, któremu chcesz przypisać skrót, np. Widok => Hiperłącze, a następnie wybierz skrót.

Problemy

Twórcy programu najwyraźniej nie przewidzieli możliwości definiowania skrótów przy użyciu klawisza Alt, co znacznie ogranicza możliwości wyboru, wobec faktu, że sporo skrótów jest już zajętych przez funkcje programu.
OpenOffice.org nie ostrzega przez zmianą skrótów używanych przez system (np. Ctrl+V)!
W Konfiguracji klawiatury mamy dwie opcje: OpenOffice.org i Writer. Przypisanie, a potem wywołanie funkcji pod OpenOffice.org prowadzi do błędów.

Autor: Wojciech, artykuł opublikowany na stronie openoffice.org.pl w czerwcu 2004.
Aktualizacja: M. Zasuwik.

Nowa AutoKorekta - w wersji 2.4

2007-10-18T16:12:00.000+01:00

Z przyjemnością informuję, że nowe pliki autokorekty zostaną dołączone do OOo (a więc bez konieczności instalowania rozszerzeń) w wersji 2.4 (informacje o zgłoszeniu są tutaj).

Aha, słowniki ortograficzne i zasady przenoszenia wyrazów powinny się pojawić w ramach OOo – czyli bez konieczności instalacji kreatorem – wersji 2.3.1 (dla zainteresowanych informacje o zgłoszeniu).

Autokorekta - rozszerzenie

2007-10-11T17:22:00.000+01:00

Coraz więcej można uzyskać dzięki nowemu mechanizmowi rozszerzeń OpenOffice.org. Aby przetestować jego możliwości, zapakowałem plik autokorekty – chciałbym, żeby niebawem był oficjalnie dołączany do OOo.

Kto chce jednak wypróbować go wcześniej, może pobrać i zainstalować rozszerzenie autokorekty.

UWAGA. Rozszerzenie nie usuwa istniejących wpisów autokorekty, ale po jego odinstalowaniu znikną nowe wpisy, także wpisy nowe lub korygujące istniejące. Dlatego poprawki radzę przesyłać mi bezpośrednio, żeby poprawki i dodatki znalazły się na liście oficjalnej. Ręczna edycja raczej nie ma sensu.

Idzie ku lepszemu

2007-09-20T12:50:00.000+01:00

Jak pisałem kilka miesięcy temu, w OpenOffice.org był błąd w module korespondencji seryjnej – zamieściłem również poprawkę, która go eliminowała. W najnowszej wersji, 2.3, moja poprawka została uwzględniona. Tak więc idzie ku lepszemu :)

A z obrazkami?

2007-03-08T22:57:00.000+01:00

OpenOffice.org ma ograniczenie: nie załącza obrazków z tekstu w wiadomościach e-mail. Zapewne w przyszłości zostanie ono usunięte, ale jeśli chcemy wysłać newsletter z obrazkami, istnieje proste rozwiązanie:

Zapisz obrazek na serwerze WWW (może być też w serwisie typu fotosik czy flickr);
Utwórz dokument w OpenOffice.org.
Zapisz go jako dokument HTML na dysku, np. jako biuletyn_marzec.html.
Z menu Wstaw wybierz polecenie Obraz > Z pliku. Wybierz plik znajdujący się na dysku, ale zaznacz pole wyboru Łącze.

W dokumencie pojawi się obrazek. Kliknij go prawym przyciskiem myszy i wybierz polecenie Obraz. Otworzy się okno dialogowe Grafika. Kliknij kartę Grafika. W polu Nazwa pliku wpisz nazwę pliku na serwerze WWW:

Zapisz plik i wyślij korespondencję seryjną.

Publikacje naukowe w Internecie

2007-03-05T01:28:00.000+01:00

Wiele osób publikuje teksty naukowe w Internecie. Jedni robią to w formacie PDF (nic prostszego, OpenOffice.org potrafi zapisywać pliki PDF), inni chcą zintegrować teksty naukowe z resztą witryny. Wtedy najlepiej zapisywać je w formacie HTML. Ale pojawi się trudność: przypisy.
Wiadomo jednak, że pakiety biurowe zapisują nie najpiękniejszy kod HTML. Microsoft Word generuje ogromne pliki; OpenOffice.org nieco mniejsze, ale też na pewno niezgodne z wystrojem reszty witryny. Najgorsze są różne i niedostosowane do Internetu czcionki.
Oto mój przepis na piękny artykuł naukowy z pięknymi przypisami:

otworzyć plik z tekstem w OpenOffice.org (teksty z edytora Microsoft Word wczytują się zwykle bez problemu, acz z plikami RTF bywają większe problemy, bo każda możliwa odmiana MS Word na Ziemi ma inną odmianę formatu RTF);
zapisać go jako HTML (Plik > Zapisz jako > Dokument HTML).
wywalić zbędne kody czcionek przy użyciu narzędzia ooo_html_simplifier - to nieco trudniejsze i wymaga instalacji Perla w systemie, ale to nie jest aż takie trudne, zwłaszcza w Linuksie, gdzie Perl zwykle jest domyślnie zainstalowany; w systemie Windows można zastosować ActivePerl;
wgranie pliku HTML do Internetu i dostosowanie wyglądu przypisów.

Krok 3 nie jest taki trudny, bo sprowadza się do uruchomienia ooo_html_simplifier z wiersza polecenia. Natomiast dostosowanie wyglądu przypisów jest dlatego konieczne, że standardowo indeksy górne w HTML-u psują odstępy między wierszami i wyglądają fatalnie. Można jednak zastosować trik odkryty przez twórców Wikipedii. Do arkusza stylów CSS dodajemy wpisy:


sup {  font-size: smaller;

  vertical-align: baseline;

  position: relative;

  bottom: 0.33em;}

I to wszystko. Takie rozwiązanie jest stosowane w redakcji Przeglądu Filozoficzno-Literackiego.

Biuletyn witryny internetowej

2007-02-16T19:00:00.000+01:00

Biuletyn (lub, jak chcą niektórzy, newsletter) jest jednym z lepszych sposobów przyciągania internautów na stałe do witryny. Osoby, które subskrybują biuletyn, dostają informacje na temat nowych artykułów czy wydarzeń związanych z witryną. Jest to więc świetne narzędzie.
A jednak coraz trudniej go używać. W związku z rozplenieniem się plagi spamowania firmy hostingowe coraz bardziej ograniczają możliwość wysyłania maili z poziomu oprogramowania witryny, zwłaszcza dla tańszych kont*.

I tu w sukurs przychodzi OpenOffice.org. Można bowiem zachować na serwerze system listy prenumeratorów biuletynu (z możliwościami potwierdzania i anulowania subskrypcji), a wysyłkę maili organizować z własnego komputera. OpenOffice.org znacznie to ułatwi.
W tym celu należy przygotować system korespondencji seryjnej:

1. skonfigurować bazę danych prenumeratorów;
2. użyć Kreatora korespondencji seryjnej i wprowadzić dane konta e-mail, które będzie używane do wysyłki.

1. Konfiguracja bazy danych
Większość systemów biuletynów (np. phplist czy też acajoom lub yanc dla Joomli/Mambo) ma opcję eksportu listy subskrybentów. Najpierw zaś należy użyć tej opcji i zapisać na dysku, najlepiej w oddzielnym katalogu z łatwą do zapamiętania nazwą, plik z informacjami o subskrybentach. Najlepiej w formacie CSV (czyli prosty plik tekstowy, w którym pola oddziela się przecinkiem lub tabulatorem itd.). Załóżmy więc, że jest to plik CSV.
Należy go zapisać w jakimś folderze, a następnie otworzyć za pomocą programu Calc. Pojawi się okienko, w którym będzie podgląd pliku CSV i propozycje parametrów (cudzysłowy, tabulatory itd.). Najczęściej Calc zgaduje poprawnie; różnie mu idzie z kodowaniem, ale najczęściej to nie ma wielkiego znaczenia. Ja tam zwykle po prostu klikam OK. Otwiera się lista prenumeratorów w arkuszu kalkulacyjnym. Wybieram Plik > Zapisz jako i zapisuję w formacie OpenDocument (.ods).
Teraz trzeba skonfigurować bazę danych - Plik > Nowy:

Pojawi się wówczas drugie okno kreatora, Ustaw połączenie z arkuszami kalkulacyjnymi.

Należy kliknąć przycisk Przeglądaj i wybrać katalog, w którym zapisaliśmy plik.
Pojawi się trzecie okno kreatora: Zadecyduj o sposobie postępowania po zapisaniu pliku bazy danych.

Domyślnie zaznaczona jest opcja Tak, zarejestruj bazę danych i jej nie zmieniamy. Warto też zgodzić się na ustawienie Otwórz bazę danych do edycji, aby sprawdzić, czy wszystkie ustawienia zostały wybrane poprawnie. Klikamy przycisk Utwórz. Pojawi się okno dialogowe, w którym należy wybrać nazwę pliku bazy danych. Wpisujemy nazwę, np. Baza_prenumeratorów.
Następnie otworzy się baza danych. Klikamy ikonę Tabelę i sprawdzamy, czy w obszarze Tabele widnieją tabele o nazwach takich, jak nazwa pliku prenumeratorów (w moim wypadku jest kilka takich list).

Jeśli wszystko się zgadza, w tabelach są adresy mailowe prenumeratorów itd., to znaczy, że baza została skonfigurowana poprawnie. Można przejść do następnego kroku. Najtrudniejsze za nami.

Dla odważnych: jeśli w bazie prenumeratorów są oznaczenia, czy ktoś chce otrzymywać maile w formacie HTML lub tekstowym, można utworzyć kwerendy. Kreator korespondencji seryjnej potrafi skorzystać z takich kwerend.

2. Kreator korespondencji seryjnej
Otwieramy dokument tekstowy (Plik > Nowy > Dokument tekstowy). W tym momencie można wpisać tekst pierwszego newslettera w nowym systemie.
Po napisaniu newslettera (lub w celu przetestowania systemu) klikamy Narzędzia > Kreator korespondencji seryjnej.

Wybieramy opcję Użyj bieżącego dokumentu (lub wczytujemy z dysku inny dokument, jeśli mamy przygotowany inny tekst biuletynu). Klikamy przycisk Dalej.
Wybieramy opcję Wiadomość e-mail.

Klikamy przycisk Dalej.
W trzecim kroku kreatora klikamy przycisk Wybierz listę adresową.

W oknie Wybierz listę adresową wybieramy założoną w kroku 1. bazę danych i ewentualnie tabelę (lub tabele) z tej bazy). Klikamy przycisk OK. Klikamy przycisk Dalej.
W czwartym kroku można wybrać ewentualny zwrot grzecznościowy zaczynający biuletyn.

Ponieważ nie wszyscy prenumeratorzy podają swoje imiona, nazwiska itd., zwykle nie ma to większego sensu. Ja nie zaznaczam opcji Ten dokument powinien zawierać zwrot grzecznościowy.
W szóstym kroku można obejrzeć dokument z dodanym zwrotem grzecznościowym.

Ja nic nie wybierałem, więc klikam po prostu Dalej. Następuje generowanie maili.

Może to potrwać, jeśli prenumeratorów jest kilka tysięcy.
W kroku siódmym można uzależnić wygląd dokumentu dla poszczególnych odbiorców. Ja na to nie mam czasu, ale warto spróbować, jeśli na liście znajdują się osoby wyjątkowo ważne. Klikamy następnie przycisk Dalej.
I teraz już pozostaje przygotować się do wysyłki.

Wybieramy opcję Wyślij dokumenty wynikowe jako e-mail i wpisujemy temat newslettera w polu Temat. Wybieramy format biuletynu (może być tekstowy, PDF, HTML lub inny; najbezpieczniejszy jest tekstowy) . W polu Do powinien wyświetlać się adres e-mail pierwszego prenumeratora (jeśli go nie widać, wybieramy pole adresu e-mail z listy). Następnie przygotowujemy się do wysyłki i klikamy przycisk Wyślij dokumenty.
Uwaga. W razie, gdyby lista była bardzo długa (wiele tysięcy adresów), można wybrać wysyłkę partiami. W tym celu należy kilka razy uruchomić kreator i wybrać różne zakresy w polach Od i Do.

3. Aktualizacja bazy prenumeratorów
Oczywiście, w tekście biuletynu powinny znajdować się standardowe linki naszego systemu biuletynów, które umożliwiają wypisanie się z systemu. Prenumeratorzy będą z nich korzystać. Będą się zapisywać nowi. Dlatego też przed wysyłką kolejnego newslettera należy po raz kolejny wyeksportować plik tekstowy z listą abonentów i zapisać go tam, gdzie był poprzedni (pod tą samą nazwą pliku). I to wystarczy do aktualizacji danych. Wysyłka newslettera przy użyciu kreatora pozostaje bez zmian.

I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie jedno ale... Oryginalny moduł wysyłki e-maili ma kilka drobnych błędów. Całe szczęście, poprawienie ich jest niezwykle proste: wystarczy usunąć z instalacji OpenOffice.org dwa pliki: program\mailmerge.pyc i program\mailmerge.py. Następnie należy wgrać nową wersję pliku mailmerge.py, która w formacie .zip znajduje się tu (do tego samego katalogu, w którym był plik mailmerge.py). Jeśli tego nie zrobimy, porąbią się polskie literki – ale tylko w OpenOffice.org starszym niż 2.3, bo w najnowszej wersji moją poprawkę uwzględniono.

I to wszystko. Najbardziej skomplikowane jest założenie bazy danych, ale nie jest to też fizyka jądrowa, więc zachęcam do wypróbowania.

-----

* Kilka lat temu pojawiło się typowe ograniczenie na liczbę możliwych maili wysyłanych w ciągu godziny, jednak można było to obejść, korzystając z innego, komercyjnego konta pocztowego, wysyłając maile przez port SMTP (25). Lecz i ta możliwość powoli się kończy. Coraz więcej usług hostingowych zamyka ten port, bo protokół SMTP nazbyt obciąża im serwery.

OpenOffice.org w praktyce

2007-02-15T19:54:00.000+01:00

Ten blog będzie poświęcony zastosowaniom pakietu OpenOffice.org – różnym, czasem nietypowym, rozwiązaniom.
Już wkrótce – jak nie przejmować się ograniczeniami firm hostingowych i wysyłać newsletter witryny internetowej z OpenOffice.org.